Vroeger toen de boten nog van hout waren en de mannen van staal (het is nu andersom), werd ik nogal eens naar een netwerkbijeenkomst gestuurd door mijn toenmalige werkgever. Op zichzelf niets mis mee. Netwerken 1.0 was voor sommige mensen de manier om nieuwe business binnen te halen. Ja, je had een lange adem nodig en moest stad en land afreizen en bovendien flink geld betalen om uiteindelijk, misschien, een aantal nuttige contacten over te houden.

Wat ik me herinner zijn mannen in pakken en vrouwen in mantelpakjes. Grote, saaie zalen met heel veel mensen. Meestal account managers die deze bijeenkomsten bezochten als onderdeel van hun sales plan.

Ik voelde mij zelden thuis op die bijeenkomsten. Ik was altijd een beetje zoekende. Ik voelde me een soort Remy, alleen op de wereld. En als ik dan op iemand afstapte en gedwongen, ongedwongen een gesprek probeerde te initiëren, bleef ik vaak te lang hangen bij die ene persoon waardoor ik aan het einde van de bijeenkomst twee mensen had gesproken. Ik vergat vaak het doel waarvoor ik daar was. Ik was veel meer geïnteresseerd in de mensen en hun verhalen. En misschien was dat ook wel de juiste manier om te netwerken, maar veel van die account managers daar waren totaal niet geïnteresseerd in mijn verhaal of in de persoon Tjapko.

Het zal vooral aan mij hebben gelegen en er is ongetwijfeld een groot aantal mensen die deze bijeenkomsten als heel nuttig hebben ervaren en wellicht nog steeds bezoeken. Ik ben kritischer geworden.

Met de komst van de sociale media is er wel het een en ander veranderd qua netwerken. Mensen netwerken wat af via Linkedin, Hyves, Twitter, Facebook en zo is er nog wel een aantal. Zowel persoonlijk als zakelijk wordt gezocht naar gelijkgestemden en potentiele vrienden, dan wel zakenrelaties. Korte berichtjes waarin geschreven staat wat je aan het doen bent, waar je mee bezig bent, wat je bezig houdt. Delen van kennis en informatie. Ik ben een groot voorstander geworden. Ik heb al veel leuke en interessante mensen leren kennen via de sociale media en ook al veel nuttige informatie tot mij kunnen nemen en delen via deze netwerken.

En toch had ik in december 2009 wel begrip voor de kritische houding ten opzichte van sociale netwerken van onze koningin. “Tegenwoordig zijn zelfs buren soms vreemden. Je spreekt elkaar zonder gesprek, je kijkt naar elkaar zonder de ander te zien. Mensen communiceren via snelle korte boodschapjes.”

Hoe goed je elkaar ook denkt te kennen in een virtuele relatie, een ontmoeting in levende lijve heeft nog meer effect. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten en dat gebeurt ook niet. Als ik wil kan ik iedere week wel naar een netwerk bijeenkomst via een van de sociale netwerken. Tweetups, Linkedin borrels, Facebook clubs, noem maar op. De virtuele netwerkers beseffen (bijna) allemaal dat het goed is om elkaar in de ogen te kunnen kijken, te voelen, te ruiken, te beleven. In het afgelopen jaar heb ik via de sociale netwerken al verschillende afspraken kunnen maken en bijeenkomsten bezocht. Allemaal echt ongedwongen. Met mensen die ik al een beetje kende via de sociale netwerken, waar ik al een klik bij voelde. Soms zakelijk, vaak persoonlijk. Ik kon al een beetje inschatten wat ik kon verwachten, dankzij het virtuele netwerken en dat is prettig. Dat helpt bij het maken van de juiste keuzes en maakt het makkelijker om daadwerkelijk contact te maken.

Net als in alle relaties kost het tijd om elkaar goed te leren kennen, vertrouwen en waarderen. Zoals bij het ‘ouderwetse’ netwerken heb je ok nu nog steeds een lange adem nodig, maar het netweken op zichzelf is wat mij betreft een stuk leuker geworden.

Via Pia Harrevelt van Mooi Jezelf Zijn (zeker een bezoek waard) kwam ik in contact met een netwerk voor vrouwen, ‘Smart & Sexy’. Bedenker en oprichter van de Smart & Sexy life-style is Lisa Portengen. Zij is trainer, coach en bedenker van concepten voor bedrijven en wil de vrouw bewuster maken van haar vrouwelijkheid, mogelijkheden en talenten. Hoewel ik niet binnen deze doelgroep pas was ik welkom op een netwerkbijeenkomst in de vorm van een picknick in een park in Utrecht. Als ik me niet vergis waren er 46 vrouwen en 4 mannen. Hoewel ik over het algemeen van vrouwen hou en goed met hen kan communiceren voelde ik me in het begin een beetje ongemakkelijk. Dat was echter snel over. Er was een leuke, ongedwongen sfeer. Geen verplichte nummers, geen druk. Gewoon op een leuke manier nieuwe mensen leren kennen. En zeker toen ik mijn camera had gepakt om een aantal sfeerbeelden te maken, was het ijs snel gebroken. Op de een of andere manier is het met camera makkelijker om met mensen in contact te komen.

Dit was dus zo’n netwerkbijeenkomst van nu. Gezellig, ongedwongen en bedoeld om elkaar als persoon te leren kennen. En je weet nooit wat daar weer voor leuke (zakelijke) relaties uit ontstaan.

Hier een korte sfeerimpressie van de picknick.